Tarnowskie Góry

Dzieje miasta są związane z wydobyciem rud srebra, ołowiu, a później także cynku. Według legendy pierwszą bryłę kruszcu srebronośnego wyorał około 1490 roku chłop Rybka. W 1526 roku Jan II Dobry i margrabia Jerzy von Ansbach wydali przywilej wspierający górnictwo, tzw. akt wolności górniczej, a w 1528 roku uzupełnili go Ordunkiem Gornym. Od 31 października 1528 roku urzędnicy prowadzili rachunki tarnogórskiego górnictwa, a urząd górniczy w 1529 roku dostał własną pieczęć i herb.

Według badań Zdzisława Jedynaka prawa miejskie i herb nadał miastu 25 lipca 1562 roku w Ansbach margrabia Jerzy Fryderyk Hohenzollern; w literaturze podawane są też daty 1526 i 1528. W połowie XVI wieku Tarnowskie Góry były największym ośrodkiem górnictwa kruszcowego na Górnym Śląsku. Świetność miasta przerwała wojna trzydziestoletnia (1618–1648), a w 1676 roku, po ustąpieniu zarazy, mieszkańcy ślubowali coroczną pielgrzymkę do Piekar, kontynuowaną do dziś.

W 1742 roku miasto przeszło pod panowanie pruskie. 19 stycznia 1788 roku w kopalni „Fryderyk” uruchomiono sprowadzoną z Anglii maszynę parową do odwadniania wyrobisk, jedną z pierwszych na kontynencie europejskim. W 1803 roku otwarto szkołę górniczą, w 1857 roku uruchomiono linię kolejową do Opola, a w 1873 roku utworzono powiat tarnogórski.

W plebiscycie po I wojnie światowej niemal 85% mieszkańców miasta opowiedziało się za Niemcami, ale w 1922 roku miasto włączono do Polski. Na początku XX wieku zasoby rud się wyczerpały i wydobycie ustało. Dziś o dawnej historii przypomina sieć zabytkowych obiektów górniczych.